Nieuws

In de overtollige corona-uren heb ik mijn kledingkast opgeruimd. Kostuums die ik 15 jaar geleden nog prachtig vond, jasjes die nog niet zo lang geleden nog pasten en nog veel meer kledingstukken, die volgens mijn vrouw, allang in de zak van Max gestopt moesten worden.

Ja, wij zeggen thuis nog steeds de zak van Max en ik weet echt wel dat die allang niet meer bestaat, maar iedere goede doelen organisatie die kleding inzamelt doet dit met een plastic zak. Ter meerdere glorie van Max Tailleur blijf ik iedere kledinginzameling benoemen als de zak van Max.

Maar verder in mijn kledingkast.

Voor je de kleding in de zak van Max doet kijk je de zakken na. Je hoopt altijd geld te vinden maar meer dan wat kleingeld heb ik niet gevonden. Wat ik wel heb gevonden zijn visitekaartjes.  Door het visitekaartje weet je dat je sommige kleding al heel lang niet meer gedragen hebt. Ook visitekaartjes zijn  aan mode onderhevig.  In de loop van de jaren heb ik al aardig wat visitekaartjes gehad. Nieuwe baan nieuw visitekaartje, nieuwe functie nieuw visitekaartje, nieuwe huisstijl nieuw visitekaartje.

De oude kleren heb ik dan wel weggedaan maar de oude visitekaartjes heb ik gehouden. Ze vertellen toch iets over je leven en over de tijd waarin ze gemaakt zijn. Als ik oud ben leg ik ze op een rijtje en kan mijmeren over alles van vroeger, vroeger toen alles beter was.

Maar ja, dat duurt nog dertig jaar.